W niedzielę 11 października 2026 r. parafia pod wezwaniem Świętej Rodziny w Lidzie na Białorusi przeżywała ważne wydarzenie. Piękna dekoracja wykonana przed ołtarzem ujawniała powód licznego zgromadzenia wierzących: figura Matki Bożej Niepokalanie Poczętej, różaniec z wyeksponowanym krzyżem i bukiet kwiatów na białym materiale oraz duży napis: „25 lat życia zakonnego”.
Siostra Ludwika ze Zgromadzenia Córek Maryi Niepokalanej świętowała swój pierwszy jubileusz zakonny w rodzinnej wspólnocie parafialnej, w której pracuje jako katechetka. Na uroczystość przybyły siostry niepokalanki: z Litwy i Polski, w tym Przełożona Generalna i sekretarka generalna, współsiostry ze wspólnoty w Lidzie oraz rodzina Siostry Jubilatki, także dzieci, które katechizuje i ich rodzice, znajomi, przyjaciele, parafianie.
Przy ołtarzu stanęło trzech celebransów, a uroczystej Mszy św. przewodniczył Jego Ekscelencja Ksiądz Biskup Aleksander Kaszkiewicz. Główny celebrans serdecznie przywitał wszystkich zebranych w kościele i zapowiedział wspólną modlitwę do Boga w intencji s. Ludwiki, Jubilatki.
Niepokalanki przygotowały liturgię Mszy św.: czytanie I – s. Antonina B., psalm responsoryjny – s. Maria I., czytanie II – s. Wiktoria J., modlitwę wiernych – s. Antonina B. Liturgię upiększał śpiew chóru parafialnego.
Homilię wygłosił Ksiądz. Jerzy Biegański, który przez wiele lat pracował jako wikariusz w parafii Świętej Rodziny.
Kaznodzieja próbował uchwycić istotę, sens powołania chrześcijańskiego i zakonnego, tajemnicę świętości człowieka w kontekście jubileuszu życia zakonnego i odnieść je do życia Siostry Jubilatki.
Podkreślił, że Jubileusz to nie tylko data. To okazja, by spojrzeć wstecz i dostrzec, ile światła udało się człowiekowi po sobie zostawić. Lata nas zmieniają, lecz to, co pozostawiamy w sercach innych, trwa nadal. I być może właśnie na tym polega prawdziwy sens jubileuszu – nie na liczeniu lat, lecz na dostrzeżeniu tego, ile życia, miłości i dobra w sobie pomieściły.
Nawiązując do jubileuszowej 1000. audiencji generalnej pontyfikatu Jana Pawła II na Placu św. Piotra w Watykanie, podczas której papież spotkał się z tysiącami młodzieży z całej Europy w dniu 1 sierpnia 2001 r. i zachęcał młodych, by „nieśli światło Ewangelii” tym, którzy zmagają się z trudnościami i poszukują nadziei, doszukał się analogii w odniesieniu do wiary, życiowych wyborów i apostolstwa Siostry Jubilatki. Z biegiem lat tworzymy bowiem – powiedział kaznodzieja – także własną historię – historię swoich czynów, niesienia pomocy innym, przyjaźni, miłości i życzliwości. Tak właśnie możemy dziś powiedzieć o naszym Jubilatce, która przez 25 lat niosła światło Ewangelii w Nowym Mieście, Świrze i Lidzie.
Wspomniał, że na drodze życia zakonnego, obok Jezusa i patronki Matki Bożej Anielskiej, duchowymi przewodnikami i wzorami świętości byli i są nadal dla s. Ludwiki święty Franciszek z Asyżu, święty Ludwik Grignion de Montfort, święty ojciec Pio. Wyjaśnił, że chodzi o świętość, do której nie prowadzą wielkie słowa, lecz codzienna życzliwość, wiara i miłość do bliźnich.
Ksiądz Biegański porównał czynienie dobra bliźniemu do tajemnicy światła: nie należy ono do tego, kto je niesie. A kiedy człowiek dzieli się swoją wiarą, miłością, współczuciem i nadzieją, wcale nie staje się przez to uboższy. Wręcz przeciwnie – światło, którym się dzieli, żyje dalej w innych. I dodał że prawdziwa świętość jest zdolnością – mimo własnych słabości i życiowych prób – do tego, by nie pozwolić swojemu światłu zgasnąć i by pozostawić choćby drobną iskrę w sercu drugiego człowieka.
Kaznodzieja w podsumowaniu zwrócił się do Siostry Jubilatki w słowach: Patrząc na drogę Twojego życia, dostrzega się nie tylko minione lata, lecz historię wiary, wierności, miłości i oddania. Wiary, która pomagała Ci iść naprzód; wierności, która uczyła Cię trwać niezachwianie; miłości, dzięki której stałaś się dla innych darem; oraz oddania, sprawiającego, że Twoja obecność stała się wsparciem, światłem i nadzieją dla bliźnich – zarówno tu na ziemi, jak i w perspektywie wieczności.
Do wszystkich uczestników świętej liturgii ksiądz Jerzy skierował pouczenie: Tak jak Matka Boża Anielska uczy nas ufać Mu [Bogu], nawet gdy nie widzimy całej drogi, tak i wasza własna wędrówka stanowi świadectwo: nie zawsze trzeba wiedzieć, co przyniesie jutro. Liczy się to, by wiedzieć, *Komu* ufasz dzisiaj. Niech te proste, a zarazem głębokie słowa nieustannie rozbrzmiewają w waszym życiu: „Wystarczy ci mojej łaski”.
Podczas Mszy św. Siostra Jubilatka odnowiła profesję zakonną według „Ceremoniału Zgromadzenia Córek Maryi Niepokalanej”. Ksiądz Biskup modlił się za Siostrę Jubilatkę, aby jej ofiara, którą przez 25 lat składała Bogu, stawała się coraz czystsza i bardziej wielkoduszna, a podążając radośnie ku niebieskiej ojczyźnie i ku światłu, które nie zna zmierzchu, na kolejnych etapach życia znajdowała dla siebie nowe zadania, właściwy sposób życia, służenia i miłowania.
Po modlitwie Księdza Biskupa i wypowiedzianym Amen , czyli „niech się tak stanie”, przez zgromadzonych w kościele po słowach Księdza Biskupa skierowanych do Jubilatki : Niech twoim wzorem w naśladowaniu Chrystusa będzie Niepokalana Jego Matka Jubilatka odpowiedział Amen, Przełożona Generalna nałożyła Siostrze Jubilatce na szyję medalik z wizerunkiem Matki Bożej.
Przed błogosławieństwem Przełożona Generalna Dorota K. skierowała do s. Ludwiki słowa refleksji dotyczące jej powołania: Każdego dnia stajesz przed Panem w głębokim zdumieniu i z wdzięcznością za dar powołania. Odkąd wkroczyłaś na drogę naśladowania Maryi w Jej oddaniu Chrystusowi, za przykładem Najświętszej Dziewicy powtarzasz każdego dnia zobowiązujące słowa: „Oto ja, służebnica Pańska”. Pełnienie woli Bożej to trud, który dobrowolnie podjęłaś i który wyznacza rytm Twojego życia – wczoraj, dziś i na kolejne lata. Wyraziła radość, że franciszkański Jubileusz 800-lecia śmierci św. Ojca Franciszka zbiegł się w czasie ze Srebrnym Jubileuszem ślubów zakonnych s. Ludwiki. Zapewniła, że świętowaniu Jubileuszu zgromadzenie towarzyszy jej modlitwą i bliskością.
Podkreśliła: Spoglądając wstecz, wspominamy moment sprzed 25 lat, kiedy z entuzjazmem wypowiedziałaś swoje „Tak”, ofiarowując życie Bogu, Kościołowi i Zgromadzeniu. Dziś na ołtarzu Pańskim składamy owoce Twojej wiernej posługi i dziękujemy za wszelkie dobro, które zrodziło Twoje serce.
Przełożona Generalna życzyła m.in. Siostrze Ludwice, aby z całego serca, z całej duszy i ze wszystkich sił kochała Pana Boga, który dał i daje Ci całe życie oraz wyświadcza wszelkie dobro. Niech nic Ci nie przeszkadza, nic nie oddziela ani nie niepokoi na tej drodze, oraz by wszędzie, na każdym miejscu i o każdej porze nosiła Boga w sercu i Jemu ufała, który jest pełnią dobra, słodyczy i miłości.
Po przemówieniu Matki Generalnej głos zabrała s. Ludwika i podziękowała Panu Bogu i ludziom: Bogu za otrzymane łaski, za dar życia, powołanie i Boże prowadzenie, Księdzu Biskupowi i kapłanom za złożoną ofiarę Mszy św., wygłoszone słowo Boże, za współpracę i życzliwość oraz za otrzymane w życiu dobra: rodzicom za przekazane życie i wychowanie, siostrom za wspólną drogę w Zgromadzeniu, przełożonym za towarzyszenie jej w rozwoju duchowym i wspieranie dobrym słowem, wszystkim zebranym za dar modlitwy i obecności na uroczystej Eucharystii.
Następnie delegacja parafii Świętej Rodziny złożyła Siostrze Jubilatce życzenia.
Na koniec uroczystej Mszy św. Ks. Biskup udzielił zgromadzonemu ludowi Bożemu błogosławieństwa.









































